Jak daleko sięga granica Bożej tolerancji? Jak daleko zajść może ludzka bezczelność? Odpowiedzi na te pytania częściowo udzielają nam dzisiejsze czytania mszalne. Widocznie taka jest ludzka natura, skoro problem ten poruszony został w przepięknej alegorycznej formie już przez proroka Izajasza na osiem wieków przed Chrystusem. Wzruszający jest obraz właściciela winnicy angażującego się osobiście, poświęcającego własne siły, czas i środki materialne, aby zapewnić optymalne warunki dla jak najlepszego owocowania, gdy tymczasem wysiłek ów i poświęcenie okazują się daremne - sama winnica cierpkie wydaje jagody. W tej sytuacji nie może dziwić pozostawienie jej własnemu losowi. Trudno powiedzieć, by cierpliwość Boża miała swoje granice, ale z pewnością Pan Bóg ma prawo oczekiwać owoców zwłaszcza tam, gdzie w szczególny sposób osobiście się zaangażował, żywiąc nadzieję wsparcia, wdzięczności i współdziałania dla dobra królestwa niebieskiego.

   Okazuje się jednak, że brak wdzięczności, lenistwo i lekceważenie Boga to nie koniec możliwości człowieka zapatrzonego wyłącznie w siebie. Przekonuje o tym Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii: tu człowiek przedstawiony jako dzierżawca dosięga szczytów bezczelności, arogancji i nieposzanowania prawa. Zamiast wdzięczności należnej Bogu - swemu Dobroczyńcy, podnosi rękę na samego Dziedzica dóbr wszelkich. Ludzie, wyniesieni do roli Bożych partnerów w interesie, nie zawahali się zabić jedynego Syna Właściciela winnicy, łudząc się, że w tej sytuacji to oni będą mieli wyłączny udział w dobrach z niej płynących.

   Myli się człowiek, który sądzi, że można zignorować Chrystusa, wyrzucić Go ze swego życia i zapewnić sobie dobrobyt. Bez Chrystusa i Jego nauki o poświęceniu możemy w najlepszym wypadku pozostać bez opieki Boga i Jego nadzoru, a to będzie zapowiedzią szybkiego upadku, ruiny i nędzy ludzkiej.