Przykłady, do których odwołuje się Pan Jezus podczas swego nauczania mają najczęściej prowokować do myślenia. Wskazanie na gorczycę izraelską ma budzić do zastanowienia się nad fenomenem gwałtownego wzrostu. Skoro z takiego drobiazgu wyrosnąć może drzewo przekraczające cztery metry, to powinno budzić zdziwienie.

   Podobne zdziwienie budzić musi fakt wejrzenia przez Boga na jedną z żydowskich dziewcząt, do której Bóg posłał archanioła Gabriela. Któż wiedziałby dziś o niej, gdyby nie łaska Boża, udokumentowana na kartach Pisma Świętego? Nie rozumiała, nie wiedziała, na pewno nie zdawała sobie sprawy, ale miała w sobie wystarczająco dużo ufności i wiary w Boga, by ostatecznie osiąść na tronie niebieskim i otrzymać we władanie niebo i ziemię.

   Podobnie z apostołami, których wybrał Pan Jezus: nie nadawali się do tego, niczym nadzwyczajnym nie wyróżniali, a jednak znaleźli upodobanie w Jego oczach. Długo się nie sprawdzali - dopóki nie przyszedł czas wypełnienia Chrystusowej obietnicy i Duch Święty zstąpił na nich. Wówczas to pozornie drobna przygoda rozlała się na cały świat zdecydowanie zmieniając jego oblicze.

   Kimże jesteśmy my? Może niewiele osiągnęliśmy, możliwe że i perspektywy nie są zachwycające, ale może się okazać, że wystarczy oddać się do dyspozycji Duchowi Świętemu, a i w nas dokona się gwałtowny wzrost - staniemy się narzędziami w Jego ręku oraz miejscem umacniania i pocieszania innych.