Pewnie należałoby dziś zwrócić uwagę czytelników Bożego Słowa na mądrość Chrystusa Pana, Jego prawość, uczciwość i zdolność do rozwiązywania nawet najbardziej zawiłych sytuacji.

   Geniuszowi naszego Zbawiciela nigdy nie dorównamy, a szkoda byłoby czas marnotrawić na wyszukiwanie wyrazów podziwu - skoro i tak jest godzien najwyższego uwielbienia. Spójrzmy raczej na to, co wydaje się być pewnego rodzaju ostrzeżeniem dla każdego z nas. Chodzi o ową zasłonę dymną, którą posłużyli się uczniowie faryzeuszy (niewątpliwie dumni z podstępu jaki uknuli, bądź jaki im został podpowiedziany) aby ostatecznie pogrążyć Tego, którego uważali za swego wroga. Przynęta jednak nie zadziałała. Nie dał się Pan Jezus znieczulić owymi tanimi pochwałami. Niestety nam się to niekiedy zdarza. Nie zawsze potrafimy stanąć w prawdzie i zwietrzyć podstęp. Pycha niekiedy wygrywa na strunach dusz naszych smutne rytmy żałobnego marsza - jak to opisał w formie bajki słynny biskup warmiński Ignacy Krasicki: Mnie to kadzą» - rzekł hardzie do swego rodzeństwa / Siedząc szczur na ołtarzu podczas nabożeństwa. / Wtem, gdy się dymem kadzidł zbytecznych zakrztusił - / Wpadł kot z boku na niego, porwał i udusił. Bajki to mają do siebie, że pod postaciami zwierząt lub roślin demonstrują ludzkie wady. Warto zapytać samego siebie, ileż to razy dałem się wyprowadzić w pole, wcześniej nawąchawszy się dymu pochwał zbytecznych. Naszym zadaniem jest robienie wszystkiego jak najlepiej i z największym zaangażowaniem, bez czekania na pochwały.