Siląc się na tłumaczenie tej nazwy, winniśmy powiedzieć: próba i kłótnia. Wiadomo kto z kim się kłócił - lud z Mojżeszem, ale pewnie nie zdawali sobie sprawy z tego, że jest to próba dla nich wszystkich. Pan Bóg nieustannie próbował ich wierność, a oni... nieustannie zawodzili. Czyżby Ten, który tyloma cudami się wsławił nie tylko w Egipcie, ale też po opuszczeniu jego granic, miałby zapomnieć o ludzie, który ukochał? Z pewnością nie, ale pragnął ich przygotować na większe jeszcze trudy, gdyż musieli być gotowi na podboje. Wojsko zaś rozpieszczone, wyniańczone niczego nie osiągnie. Stąd pewnie owe trudy, bo obiektywnie przyznać trzeba, że były to trudy. Brak wody - to przecież jedna z najcięższych dolegliwości, zwłaszcza gdy trzeba patrzeć na wyschnięte usta dzieci, chorych czy starców. Przyszli więc z pretensjami, a rozgoryczenie ich o tyle było niebezpieczne, że zachwiało wiarę w Boga, który co dopiero zawarł z nimi przymierze.

   Mojżesz z Aaronem udali się więc do Namiotu Spotkania, by błagać Boga o ratunek. I być może właśnie na to oczekiwał Pan Bóg. No, bo dlaczego nie pomyśleli o ubłaganiu Boga ale już gotowali bunt, który mógł kosztować życie Mojżesza? Pan Bóg - oczywiście - ulitował się nad swym ludem, wykorzystując do tego celu właśnie owego Mojżesza. Ten jednak nie zdał egzaminu. Owszem, wodę ze skały wyprowadził (zresztą już po raz drugi), ale wątpliwości kotłowały się w jego sercu. Pan Bóg kazał mu przemówić do skały, on tymczasem uderzył w nią laską. I to dwukrotnie. To stało się przyczyną odmowy wejścia do ziemi obiecanej.

   Pan Bóg zbyt poważnym jest Partnerem, by Jego słowa traktować wybiórczo albo działać niezgodnie z Jego planem. Jeśli mają się dokonywać wielkie rzeczy, to potrzeba absolutnego posłuszeństwa Najwyższemu.