Z Mojżeszem już się pożegnaliśmy, a dziś czas na Noego. Ten, który dokończył dzieła rozpoczętego przez Mojżesza, dobiegł stu dziesięciu lat i żegna się ze swoimi rodakami spiesząc po zasłużoną nagrodę. Jak to jednak bywa z osobami odchodzącymi z tego świata - zwykle pozostawiają rady, których przestrzegania mają prawo się spodziewać. Tu padają konkretne pytania dotyczące spraw najistotniejszych nie tylko dla poszczególnych osób ale i dla całej społeczności narodu wybranego. Solidarnie jednak zapewniają, że przenigdy nie sprzeniewierzą się Bogu, który wyprowadził ich przodków z niewoli egipskiej, opiekował się nimi w długiej wędrówce i osadził w ziemi mlekiem i miodem płynącej.

   Mamy tu do czynienia z co najmniej dwoma pokoleniami ludzi, którzy znali już tylko życie koczownicze w mocno niesprzyjających warunkach. Pewnie w związku z tym dalecy byli od narzekania i szemrania przeciwko Bogu - jak to czynili ich rodzice. Przywołuje to na pamięć te pokolenia w naszej Ojczyźnie, które znały już jedynie czas powojennej biedy i posiadające naturalną wdzięczność do Pana Boga za czas wolności. Wydarzenia lat osiemdziesiątych oraz rok dziewięćdziesiąty wydawały się początkiem nowej rzeczywistości - niemal jak wejście do ziemi obiecanej. Pamiętamy ten entuzjazm i wdzięczność ku Bogu, wyrażaną nie tylko tłumami w kościołach i na placach, ale i żądaniami powrotu religii do szkół, transmisji Mszy św. radiowych i telewizyjnych oraz chrześcijańskiej preambuły w Konstytucji. A potem... Podobnie jak przed wiekami, tak i w naszych czasach: rosnący dobrobyt, bardzo odległe widmo wojny rozzuchwalały z czasem ludzi tak przecież kochających Boga. Ściślej biorąc - ich potomków.

   Wniosek stąd taki, że jeśli nie będziemy wciąż odświeżali w sobie tego, co kiedyś było wielką miłością i wielkim przeżyciem, możemy utracić Największą Miłość.