Jeszcze jako uczeń szkoły średniej zostałem zaproszony na wesele do znajomych, którzy wydawali za mąż drugą córkę. Nie było to zbyt duże przyjęcie - niewiele ponad sześćdziesiąt osób i (co zrozumiałe) tyle też przygotowano nakryć. Wesele trwało, orkiestra grała, kucharki się uwijały, choć nie musiały się śpieszyć, bo połowa gości się nie pojawiła. Przykry i smutny był to widok zwłaszcza dla gospodarzy. Co przeżywali? Trudno wejść w ich umysł, ale na pewno było to upokorzenie.

   W ten sposób należy czytać dzisiejszą przypowieść Pana Jezusa. Z tą wszakże różnicą, że w tym wypadku zapraszającym jest sam Bóg, panem młodym - Jego Syn. A zaproszeni? Pan Jezus kieruje swą wypowiedź do arcykapłanów i starszych. Z pewnością o nich chodziło - tych, którzy doskonale znali proroctwa i musieli wiedzieć, że Mesjasz kiedyś przyjdzie. Nie chcieli jednak zawracać sobie tym głowy, nawet w obliczu nieprawdopodobnych cudów Chrystusa. Dlatego marny będzie ich los: ciemność i zgrzytanie zębów...

   Przypowieść ta ma swoje znaczenie również i dziś. Przecież wszyscy jesteśmy zaproszeni do udziału w najpiękniejszej, a zarazem najdroższej uczcie naszego Pana - najdroższej, bo okupionej ceną najdroższej Krwi. I to ten właśnie Pan zaprasza nas każdej niedzieli na swą ucztę. Można, oczywiście, pogardzić zaproszeniem, można przyjść bez szaty godowej (czyli łaski uświęcającej), ale finał w takim wypadku będzie tragiczny.