Już od czasów Mojżesza obowiązywało prawo dotyczące utrzymania świątyni. Jego końcem było zburzenie Jerozolimy, a wraz z nią również i świątyni jerozolimskiej przez Rzymian po powstaniu żydowskim, które wybuchło w roku 70. Dwudrachma to inaczej dwie drachmy czyli pół sykla - była to zapłata za dwa dni pracy, inaczej mówiąc dwie dniówki. Z tego podatku zwolnieni byli członkowie rodzin królewskich, kapłani, utrzymujący się z pracy w świątyni oraz nauczyciele. Pan Jezus nie tylko był wędrownym Nauczycielem żydowskim, ale też Królem i to wszechświata. Dlatego Piotr na pytanie poborcy dwudrachmy odpowiedział natychmiast i jednoznacznie, że Nauczyciel nie płaci tego podatku. Tymczasem Mistrz znów go zaskoczył: znalazł sposób na zapłacenie tego podatku, ale z ciekawego motywu - abyśmy nie dali nikomu powodu do zgorszenia.

   Jeśli w tak błahej sprawie zaleca Pan Jezus ostrożność, by nie być dla nikogo zgorszeniem, to tym bardziej w sprawach istotniejszych, które mogą złamać sumienia słabszych. Trzeba wiele modlić się, aby nawet nieumyślnie nie stać się przyczyną zgorszenia dla kogokolwiek.