Od 1982 roku każdy mieszkaniec Alaski otrzymuje z funduszu naftowego stanu Alaska około dwóch tysięcy dolarów rocznie za mieszkanie w tych warunkach, które jednak normalnymi nazwać nie można. Cały rok to w zasadzie dwa dni: jeden dzień i jedna noc. Albo raczej ponad 182 dni dnia i tyleż nocy. Trudno się funkcjonuje w takich warunkach. Mroczne półrocze źle wpływa nie tylko na psychikę, ale i na ciało człowieka. Władze stanowe robią jednak wszystko, by nie tylko zatrzymać mieszkańców, ale i ściągnąć nowych.

   Ten przykład to ilustracja pomocnicza do dzisiejszej Ewangelii. Pan Jezus mówi, że to my jesteśmy światłem świata. Prawdę mówiąc trochę jakby... odbitym, bo to On przecież jest Światłością Niegasnącą, a nam udziela swego blasku. I to właśnie winniśmy wykorzystać jako narzędzie do zdobywania ludzi dla Pana. Dziś, w dobie elektryczności, nie do końca rozumiemy myśl zawartą w Chrystusowym przesłaniu. Trzeba bowiem pomyśleć o kagankach, świecach czy latarniach ulicznych, z których każde wymagało jakiegoś paliwa, ale za to powodowało, że ciemność nocy nie przytłaczała. Światło postawione na świeczniku ułatwiało i umilało domownikom przebywanie ze sobą oraz wykonywanie różnych prac, zbłąkany wędrowiec, przemierzając pasma górskie, gdy dostrzegł światła na swoim szlaku, odbierał je jako zaproszenie do skorzystania z gościny. I o takim rodzaju oświetlenia mówi Pan Jezus. Mamy przyciągać innych do Boga.

   Nie żyjemy w duchowej Alasce - to Boże światło dociera do nas każdego dnia: w słowie Bożym, w modlitwie, w przyjmowanej Eucharystii oraz w adoracji Najśw. Sakramentu. To tam wystawiamy się na światło Boga, którym następnie mamy promieniować. Objawia się to poprzez - jak uczy nas prorok Izajasz - dzielenie się chlebem z głodnym, przyjęcie do domu tułacza, odzianie nagiego, wspieranie współziomków, podtrzymywanie na duchu przygnębionych, mówienie prawdy i powstrzymanie się od przemocy. To właśnie jest światło, którego świat dziś najbardziej potrzebuje.