Nieprzeciętna inteligencja, płynąca stąd sława, a do tego bogactwo gromadzone w czasie pokoju i dokumentowane pysznymi, nie zawsze potrzebnymi budowlami. Jednak to jeszcze nie wszystko. Taki status króla wolnego państwa nieco jednak rozzuchwala. W dzisiejszym czytaniu demaskuje go Królowa Saby, która przybyła z wielkim orszakiem i ogromem prezentów (który dawniej nazywano gościńcem). Po wielu pouczających rozmowach i przyjrzeniu się wspaniałej świątyni oraz wielu budowlom, nadto i orszakowi królewskiemu, wyraziła swój największy podziw dla wszystkiego, co ujrzała i czego się nasłuchała od Salomona. Co prawda nie było to w pierwotnym zamyśle Pana Boga, ale Żydzi potrafili to sobie jakoś wytłumaczyć i - w zależności od zamożności - dobierali sobie kolejne żony. Salomon mógł sobie pozwolić na wiele żon. Biblijny autor wymienia liczbę... siedemset. Należy to przyjąć za semicką przesadę, ale że miał ich wiele, potwierdza właśnie wspomniana królowa.

   I jaki stąd wniosek? Przy takim aparacie umysłowym, doskonałej pozycji materialnej i rozpoznawalności międzynarodowej, jaką posiadał Salomon, można było uwierzyć w siebie i już nieco mniej przejmować się Panem Bogiem, albo przynajmniej usiłować tłumaczyć siebie przed sobą, że tak jest lepiej i że On z pewnością nie tylko to rozumie, ale i popiera. Tymczasem Pan Bóg mówi, że od tego, któremu wiele dano, wiele wymagać się będzie, a nie więcej mu wolno.