Od czasu gdy ludzie zaczęli podejmować próby, by uczynić z Prawa sztukę, pogubili się w mnóstwie zdobień, wykonanych rzekomo dla Boga. Tymczasem Jemu chodziło tylko o jedno: Abyście się wzajemnie miłowali. I w tym właśnie należało się prześcigać, nie zaś w dopisywaniu kolejnych podpunktów do istniejącego już Bożego Dzieła, które na skutek ludzkiej interpretacji coraz mniej wyrażało Jego wolę.

   Właśnie dlatego poucza nas św. Paweł, abyśmy nikomu nie byli nic dłużni poza wzajemną miłością. To tu powinniśmy się wysilać, nie pozwalając nikomu się wyprzedzić w okazywaniu miłości.

   Miłość bliźniego różne ma jednak oblicza. Jednym z nich jest braterskie upomnienie. Zupełnie inne od tego, jakie stosują ludzie nie znający miłości. Tam często nastaje się na błądzącego, by go poniżyć, a często i siebie samego w lepszy nastrój wprowadzić. Miłość zaś pochodząca od Boga stosuje pokorne napomnienie, aby ocalić upominanego przed wiecznym potępieniem. Ponieważ zaś Bogu ogromnie na tym zależy, winniśmy być w tym działaniu nieustępliwi, sięgając po pomoc współbraci a nawet wspólnoty Kościoła.

   Nie wolno jednak zapominać o darowanej człowiekowi wolności, której nawet Pan Bóg naruszać nie chce. W obliczu uporu należy go zostawić własnemu losowi.