Nie dla wszystkich jego mieszkańców imperium rzymskie było rajem. Nawet ci, którzy nosili zaszczytne miano obywateli, też byli poniewierani - jeśli nie dysponowali odpowiednimi kwotami... Dlatego nauczanie Pana Jezusa afirmujące ubogich, cichych, prześladowanych czy pokornego serca spotykało się z wielkim odzewem. Ludzie tej kategorii byli bowiem przekonani, że w ich życiu już nic się nie zmieni. Jakiż więc mógłby być sens dalszego egzystowania? Tymczasem Chrystusowe nauczanie kieruje uwagę, nie tylko Jemu współczesnych, na rzeczywistość odległą, ale za to tak pociągającą, że warto zastanowić się nad sensem ziemskiego powodzenia.

   Podobnie zresztą traktuje o tym św. Paweł w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Nie potępiając ani małżeństwa jako instytucji ani życia w stanie wolnym (jakiego sam doświadczał) pragnie jedynie uświadomić wszystkim, że cokolwiek byłoby udziałem człowieka, wszystko i tak kiedyś się skończy. I to raczej wcześniej niż później. Podsumowanie tego czytania Przemija bowiem postać tego świata nie jest jedynie sloganem. To ukazanie samego rdzenia roztropności, która ocierając się o kruchość, winna robić wszystko, by posiąść Stałość.