Hymn o miłości - z powodu swego uroku i realizmu jednocześnie - często bywa stosowany podczas uroczystości ślubnych. Reflektor naszej uwagi kieruje bowiem na sprawy naprawdę najistotniejsze. Czegóż to nie życzy się państwu młodym? Zdrowia, szczęścia, pieniędzy, spokoju... To niewątpliwie bardzo ważne, ale nie najważniejsze. Ten rodzaj życzliwości jest prostym echem głosu tego świata, który, podobnie jak dzieci w dzisiejszej Ewangelii, chce abyśmy wszyscy bawili się razem. Nie ma tam miejsca na odmienności. (Dzieci potrafią być okrutne.) Napiętnowanym w takiej grupie może być ktokolwiek, kto wyróżnia się choćby kolorem włosów, skóry, krzywym zębem albo też specyficznymi zachowaniami. Namiętny czytelnik zostanie obwołany kujonem, a modelarz czy pasjonat doświadczeń chemicznych - dziwakiem. Bo przecież właśnie teraz masz robić to, co wszyscy robią. I nic to, że z owych dziwaków wyrosną kiedyś naukowcy czy pisarze, do których chętnie przyznawać się będą obecni koledzy, ale teraz masz się podporządkować.

   Wiemy jednak, że nawet sława uczonych, filozofów, a z pewnością sportowców, szybko przemija. Cóż pozostanie człowiekowi dobiegającemu swych lat w głębi fotela, często w bolesnym osamotnieniu? Pociechą może być tylko jedno: nie zmarnowałem swojego życia. A cóż miałoby to oznaczać? - Gromadziłem walutę, której wartość tu, na ziemi niedoceniana, zmultiplikuje się dopiero w świecie przyszłym. Tam czeka nagroda za każdy przejaw miłości, czyli rezygnacji z siebie, ofiary i poświęcenia.

   Prośmy Boga o więcej bystrości niż ma to większość z dzieci tego świata, aby ponad tym, co jest chwilową zabawą, a nawet trudem tworzenia, nie stracić z oczu celu najważniejszego: miłości poświęcającej się dla innych.