Nie było nic nadzwyczajnego w tym, że książęta i królowie utrzymywali na swych dworach wróżbitów, czarowników albo proroków, o których dbali, których wynagradzali, ale też mieli w odniesieniu do nich swoje oczekiwania. Ci zaś starali się owym oczekiwaniom czynić zadość. Inaczej jednak sprawa się miała z prorokami, powołanymi przez Pana, który nie ma względu na osoby. Jeremiasz, będący właśnie w tej roli, nie mógł mówić czego innego niż słyszał od Najwyższego. Dlatego właśnie jawnie sprzeciwił się rewelacjom głoszonym przez dworskiego proroka, Chananiasza. Przepowiednia tego drugiego była, oczywiście, atrakcyjniejsza. Łatwiej było opowiedzieć się po jego stronie. Ale czyżby miało to znaczyć, że jeśli ktoś usłyszy niemiłą dla siebie diagnozę, to zamiast poddać się leczeniu, winien zmienić lekarza? To do niczego nie dodprowadzi.