W refrenie dzisiejszego psalmu responsoryjnego śpiewamy: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja. Słowa te zrodziły się w nabożnym umyśle, pod wpływem Ducha Świętego, powtarzały je z miłością setki tysięcy ust przedstawicieli narodu wybranego. Ci wiedzieli, jak wielkim dobrodziejstwem jest posiadanie świątyni. Dla Żydów była ona symbolem opieki i łaskawości Bożej. A była tylko jedna. Niewielu mogło cieszyć się jej bliskością. Pójście do świątyni dla większości z nich było prawdziwą wyprawą. Może dlatego tak ją cenili i nie szczędzili wyrzeczeń, aby dla Boga jaśniała blaskiem złota, srebra i szlachetnego drewna.  Pielgrzymka do świątyni istotnie poruszała i przemieniała serca.

   Dziś, gdy świątynne wieże pozdrawiają się wzajemnie odgłosami dzwonów, gdy znajdują się dosłownie w zasięgu ręki, spada świadomość wielkości, wyróżnienia i łask z tym związanych. Jakże bardzo trzeba, zwłaszcza u przedstawicieli młodszego pokolenia, zabiegać o to, by cenili tak bliską obecność Boga, by troszczyli się o piękno domów Jemu poświęconych i chcieli korzystać z dobrodziejstw w nich dla każdego dostępnych.