Moja, nieżyjąca już ciotka, przestrzegała swoje dorastające córki, aby nie dały się zwieść pretendentom do ich serc, którzy już teraz gotowi są nosić je na rękach. Kobieta, która przeżyła piekło wojny, która napatrzyła się na niejedno nieszczęście małżeńskie, twardo stąpająca po ziemi wiedziała, że najpewniejszym fundamentem przyszłego szczęścia jest stała wierność podjętym obowiązkom - ze świadomością wszakże: dla kogo się je podjęło. Zadanie ułatwia prawdziwe rozkochanie się w tej osobie. Jak ten stan osiągnąć? Ucząc się tego drugiego. Tego zaś nie się po prostu wprogramować. Od dawna mówiło się, że aby poznać przyjaciela, należy z nim beczkę soli zjeść. To natomiast oznacza spędzenie razem mnóstwa czasu - aby nauczyć się osoby kochanej: jej reakcji, mówienia, sposobu myślenia itd. Pewnie, że istotny jest ów pierwszy impuls, o którym mówi Jeremiasz: Uwiodłeś mnie Panie, a ja pozwoliłem Ci się uwieść.

   Teraz pozostaje już tylko trwać w zapatrzeniu na Mistrza i uczenie się od Niego nawet szalonych posunięć - nawet zgody na dobrowolną ale życiodajną śmierć. Tego też się człowiek może nauczyć...