Wiedzą o tym sportowcy, wiedzą artyści, wiedzą i żołnierze: Kto nie idzie naprzód, ten się cofa. Pragnieniem każdego z uczestników tych grup winno być zwycięstwo. Chyba, że myślą tylko o przetrwaniu, ale właśnie wtedy nie przetrwają. Życie tak jest skontstruowane, że wymaga walki i zdobywania. Rozumiejący to zdobywają medale i stają się zwycięzcami.

   Pan Jezus nie mówi dziś o zdobywaniu medali, ale nie zwalnia z wysiłku i walki - walki przede wszystkim z samym sobą. Nazywa to krzyżem, czyli ciężarem - raczej nie chcianym, ale koniecznym. Koniecznym właśnie po to, by utrzymać się - jak mawiają sportowcy - w formie. Przy czym oczywistym jest, że nie chodzi o sprawność fizyczną. Pan Jezus zawsze zwraca uwagę na to, co najistotniejsze - zwycięstwo ducha. Tylko bowiem duch przetrwa i jedynie on się liczy. To jemu należy zapewnić zwycięstwo i nie da się tego zrobić inaczej jak poprzez... stratę. Tracąc bowiem swój czas - pomaga się innym, poświęcając swoje pieniądze - ratuje się bliźniego, zaś uśmiercając swoje słabości - zdobywa się laury. Tak zdobywa się świętość i to właśnie Pan nazywa krzyżem.