Przypowieść Pana Jezusa o zaproszonych na ucztę mówi o wielkiej miłości Pana Boga do każdego człowieka. Pod jego opieką dorastamy, mościmy się w tym życiu, nabywamy wiedzy i majętności, a On cieszy się z tego i pragnie uszczęśliwić nas jeszcze bardziej, dopuszczając nas do pełnej wspólnoty z sobą. Wyraża to obraz wesela, na które Gospodarz zaprasza tych, których docenia, szanuje i kocha. Niestety tamci wystarczająco już obrośli w rozmaite dobra, uwierzyli w siebie i zhardzieli. Nie tylko odmówili przybycia na - jak najbardziej - rodzinną i radosną imprezę, ale odmowę pod byle pretekstem ponowili a do tego poniżyli i pomordowali Jego sługi. Kara okazała się surowa, ale właśnie z tym muszą się liczyć wszyscy  nadużywający Boskiego uczucia i Jego poświęcenia.

   Na uwagę zaś zasługuje ostatnie zdanie z dzisiejszej Ewangelii: wielu jest powołanych, ale mało wybranych. To oczywiste, że Pan Bóg chciałby wszystkie swoje dzieci widzieć u Siebie przez całą wieczność i właśnie dlatego dokonał w Synu swoim dzieła ich odkupienia. Oznacza to, że wszyscy są już odkupieni, choć nie wszyscy będą zbawieni. Dlaczego? Bo Pan Bóg ucztę przygotował, ale ma prawo oczekiwać, aby zaproszeni na nią przygotowali się choćby pod względem przyodziania odświętnej szaty. Czymże ona jest jeśli nie zadbaniem o stan łaski uświęcającej własnej duszy. Pozbawienie się jej grozi wyrzuceniem w ciemność. Na wieki.