W osłupienie wprowadza Pan Jezus apostołów mówiąc, że łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego. Lubuje się nasz Mistrz w przekazywaniu istotnych prawd za pomocą przypowieści i paraleli, ale tu chyba trochę przesadził. Nawet dziecko wie, że nie ma takiej siły, która by mogła przeciągnąć wielbłąda przez ucho igielne. Oznaczałoby to absolutną niemożność dostania się do królestwa niebieskiego dla bogaczy.

   Pewnie dlatego uczeni bibliści chętnie odnoszą się do przykładu jednej z dwunastu bram Jerozolimy, którą ze względu na swą szczupłość, nazwano uchem igielnym. Mógł przez nią przejść człowiek, można było i bydlę przez nią przeprowadzić - pod warunkiem, że wcześniej zdjęto z niego juki. Czy to miał na myśli Pan Jezus? Nie wiadomo, ale na pewno chciał dać do zrozumienia, że ludzkie toboły nic nie znaczą wobec Boga, a mogą być nawet przeszkodą - o ile mocno się człowiek do nich przywiąże. Za to nawet wielkie bogactwo nie udaremni zbawienia jeśli się nie jest doń przywiązanym. Posiadając wiele, wielu można wspomóc. I to chyba o to chodzi.