Trzynasty wiek był dla Kościoła czasem trudnym. Nie na darmo nazwano go saeculum obscurum. Pogoń za bogactwem najbogatszych i skrajne ubóstwo najuboższych. Dotyczyło to również ludzi Kościoła i to na najwyższych szczeblach. Trudno się dziwić, że dramatycznie spadało zaufanie do Kościoła, co znacząco osłabiało wiarę w ludziach.

   W tej sytuacji Pan Bóg w dziwnych okolicznościach powołał syna z bogatego rodu Bernardonich, któremu zlecił odbudowanie Jego domu. Franciszek, do niedawna dusza towarzystwa, uwielbiany przez rówieśników, został biedaczyną z Asyżu i nie tylko, że życie całkowicie poświęcił Panu Bogu, to jeszcze zdołał do swej idei porwać wielu dawnych kompanów. Ciekawe, że dołączali do niego głównie młodzieńcy szlachetnego rodu, którym widać przejadło się życie w luksusach ale pozbawione ideałów. Boży szaleńcy! I do tej grupy pragnęła dołączyć inna szlachcianka - Klara, patronka dnia dzisiejszego. To ona dała początek żeńskiej gałęzi rodziny franciszkańskiej. Życie swoje oddała Bogu w ubóstwie, modlitwie i służbie ubogim.

   Czy i dziś nie czas na to? Możliwe, ale potrzeba impulsu. Co może nim być? W pierwszym dzisiejszym czytaniu Pan Bóg nakazuje Ezechielowi spożyć zwój Pisma Świętego, który w ustach proroka staje się słodki jak miód. Odtąd będzie mógł się dzielić tym, co sam od Boga otrzymał i to właśnie jest w stanie przemienić myślenie człowieka. Trzeba tylko pamiętać, by sięgać po ów pokarm zdolny przemienić serce i ożywić ducha - po Pismo Święte.