Święty Paweł był przekonany, że to sprawa najważniejsza: przygotować się na Jego przyjście. Ci, którzy uwierzyli w Chrystusa i przyjęli chrzest, myśleli podobnie - stąd wynikały niejakie lęki i obawy powodowane wyobrażeniem sobie dnia ostatniego jako surowego sądu, przed którym już zawczasu należy zaopatrzyć się w odpowiedni zasób zastraszenia.

   Tak pewnie by było, gdyby Prawo Boże rozumieć tak, jak je pojmowali i stosowali faryzeusze. Nie można im było odmówić gorliwości w jego spełnianiu, ale zdaje się że tylko na to mieli czas. Ze słów Pana Jezusa wynika bowiem, że można to porównać do polerowania narzędzi z takim zaangażowaniem, że potm brakuje czasu na ich użycie... A przecież Prawo jest tylko narzędziem, dzięki któremu lepiej można służyć Bogu i ludziom!

   Dlatego św. Paweł łagodzi ton starej Tradycji mówiąc, byśmy nie dali się zastraszyć bądź przez ducha, bądź przez mowę, bądź przez list, rzekomo od nas (od niego) pochodzący. Mamy być raczej jak dzieci, które w oczekiwaniu na powrót ojca zdążyły już posprzątać pokój, poukładać zabawki, odrobić lekcje i trwają w pełnym radości napięciu. Tak. Właśnie tak mamy na Niego oczekiwać. To tylko w patologicznych rodzinach zastraszone dzieci ożywiają w sobie nadzieję, że dziś może nie trafi do domu... Nie takim jest nasz Pan i nie tak należy Go oczekiwać. Trwajmy w radosnym oczekiwaniu - po spełnieniu wszystkiego, co nam zlecono.